Jarenlang werd me gevraagd “Wat ben je nou eigenlijk?”

 

“Besluit nou eens! Ben je acteur of journalist? Ben je schrijver of zakenman?”, “Wat hebben interviews en acteren nou met elkaar te maken?” “Je bent niet gefocust!!!”, “Waarom ben je niet gefocust?” “Je doet alleen bijbaantjes”, “Een mens kan niet allerlei dingen tegelijkertijd doen.” Ik heb oneindig veel geleerde theorieën en verklaringen gehoord van mensen uit de oude wereld (die twintig jaar op de zelfde werkplek blijven) over de nieuwe, wijde wereld waarin ik geboren ben. Een wereld waarin je tegelijkertijd van alles kunt doen, en nog meer.

 

Jarenlang stond ik stotterend aan de mensen uit te leggen wat ik nou eigenlijk doe. Acteur? Welnee, dat is een te dramatische titel, die toekomt aan mensen die zich daar van ochtend tot nacht mee bezig houden. Schrijver? A.B. Yoshua is schrijver. Ik? Ik ben nog maar net begonnen (hoewel mijn zesde boek onlangs is uitgekomen). Journalist? Meer in de richting van interviewer. Zakenman? Niet echt. Maar ik houd wel van zakelijke initiatieven en ondernemingen.

 

Eens, jaren geleden, werd mij bij een van de meest gelezen kranten een contract aangeboden met veel geld en voorwaarden. Hun voorwaarde voor het contract was: absolute afstand doen van alle bezigheden behalve het schrijven in hun krant. Ik besloot het contract te ondertekenen. Ik was toen achtentwintig en liet me door het geld verblinden. Twee maanden later zorgde de voorzienigheid ervoor dat ik voor een beproeving werd gesteld in de vorm van een jobaanbieding bij de televisie. Bij de krant stonden ze me niet toe bij de televisie te werken (hoewel ik al kilometers werk op het kleine scherm achter me had). Er kwam ruzie, we bedreigden elkaar, we maakten het weer goed en uiteindelijk nam ik ontslag. Ik voelde dat ik ALLES moet doen waar ik van houd; dat de ene bezigheid de andere inspireert. Dat was een heel belangrijke les voor mij.

 

De laatste jaren hoor ik hoe langer hoe minder de vraag “Wat ben je nou eigenlijk?” Ik denk dat de mensen beginnen te begrijpen dat mijn halsstarrigheid dat “alles kan” zich loont. “Ik werk aan de vervulling van mijn dromen”. Ja, dat ben ik. Iemand die zijn dromen vervult.

Toen ik een jonge jongen was, wist ik niet precies wat ik wilde doen als ik groot zou zijn (hoewel ik ooit erover dacht om brandweerman te worden) maar ik had één duidelijke droom: “Als ik groot ben heb ik een dagboek waarin ik mijn dagindeling in opschrijf. Elke dag zal er anders uitzien dan de vorige”. Zo leef ik. Elke dag ziet er anders uit. Ik doe dat en dat en dat en dat en slaap ook ’s middags. Elke dag. Ik heb boeken, ik heb winkels, ik acteer, ik geef les en neem interviews af. Ik ben negenendertig en heb een geweldige dochter van zeven en een half die Shira heet en nog een prachtige dochter die Noga heet en twee en een half is.

 

Lange tijd heb ik erover gedacht een website op te stellen waarop al mijn bezigheden staan. Voornamelijk voor de mensen die mij nog steeds blijven vragen “Wat ben je nou eigenlijk?” Of zomaar voor diegenen die me een beetje beter willen leren kennen. Ik nodig jullie graag uit om op “newsletter” te klikken en je bij mijn groep vrienden aan te sluiten.

 

Ik ben Yuval Abramovitz, maar jullie mogen me Yuvi noemen.

 

Welkom in mijn wereld.

 

 

 

IMG_9461